هاست نیم یا host name چیست؟

هاست نیم یا host name چیست؟

هاست نیم یا host name چیست؟

هاست نیم یا host name چیست؟

نام برچسبی است که برای تشخیص یک چیز از چیز دیگر استفاده می شود. به عنوان مثال نام یک شخص شامل مجموعه ای از نویسه های حروف الفبا است که اجازه می دهد شخص به طور جداگانه خطاب شود. همچنین رایانه ها برای متمایز کردن یک ماشین از دستگاه دیگر و امکان فعالیتهایی از قبیل ارتباطات شبکه نامگذاری شده اند. رایانه ها همیشه برای مکالمه با یکدیگر به آدرس های منحصر به فرد نیاز داشته اند. با ظهور اینترنت ، شرایط لازم برای امکان برقراری ارتباط رایانه ها با یکدیگر در شبکه شامل مفهوم  هاست نیم (host name) است. نام هاست به عنوان یک رشته ساده از نویسه های عددی (و احتمالاً یک خط) آغاز شده و به تعریف فعلی خود تبدیل شده است ، جایی که نام هاست به معنای یک نام دامنه کاملاً واجد شرایط است (FQDN) که به طور کاملاً منحصر به فرد هر رایانه متصل به اینترنت از طریق دامنه را شناسایی می کند سلسله مراتب نامگذاری سرویس Name (DNS).

*

همیشه ارتباط کاربر با یک هاست با رایانه بسیار کاربر پسند بوده است (در حالی که کامپیوتر شماره میزبان عددی داخلی یا آدرس شبکه خود را حفظ می کند). یکی از RFC های اولیه اینترنت ، “Standardization of Host Mnemonics” جدول مربوط به شماره میزبان با نام میزبان مربوطه برای اولین رایانه های اینترنتی را لیست می کند. این جدول در پرونده ای به نام HOST.TXT که در هر رایانه ای که مایل به برقراری ارتباط است ، ذخیره شده است. در حالی که پرونده اصلی که به سرعت مشخص شد که این راه حل به اندازه کافی مقیاس پذیر و قابل انعطاف نیست زیرا تعداد کامپیوترهای هاست متصل به اینترنت منفجر می شود.به منظور رفع مشکل اتصال همه رایانه های جدید اضافه شده به اینترنت ، یک پایگاه داده سلسله مراتبی از نام هاست یا هاست نیم  ایجاد شد به نام DNS. DNS نام هاست را با آدرس IP خود مرتبط می کند. یک نام دامنه کامل (یعنی یک FQDN) شامل نام هاست متصل به نام دامنه آن است.این کنوانسیون نامگذاری اجازه می دهد تا سلسله مراتبی از نام دامنه ها با نام هاست خاص ترین (و “بیشترین چپ”) قسمت باشد.

*

قوانین مربوط به نام هاست ابتدا در مشخصات اصلی نام هاست استاندارد شد همان “جدول مشخصات اینترنت DoD” . بیان می کند که این نام باید یک رشته متنی باشد که متشکل از حروف A تا Z (بزرگ یا کوچک) ، ارقام ۰ تا ۹ ، علامت منهای (-) و دوره (.) باشد. توجه داشته باشید، دوره فقط به عنوان آخرین کاراکتر نام هاست مجاز است که در صورتی که جداکننده نام دامنه کامل (FQDN) باشد. هیچ فضایی به عنوان بخشی از نام مجاز نیست. شخصیت اول باید یک حرف الفبا باشد و آخرین کاراکتر نباید منفی یا علامت منفی باشد. همچنین توصیه شده است که طول نام هاست بیش از ۲۴ کاراکتر نباشد. متعاقباً ، در بخش «الزامات میزبان اینترنت – برنامه و پشتیبانی» ، قوانین نام میزبان به روز شد. نویسه اول اکنون می تواند یک حرف باشد یا یک رقم و نرم افزاری که با نام میزبان سروکار دارد باید از اسامی با طول حداکثر ۶۳ کاراکتر استفاده کند.

*

امروزه در استفاده معمول ، نام هاست به طور خاص به FQDN اشاره دارد که شامل نام هاست ، یک دوره و نام دامنه است. نام دامنه از برچسب هایی تشکیل شده است که با دامنه سطح بالا آغاز می شوند و برای برچسب های سطح دوم و احتمالاً سطح سوم از راست به چپ مرتب می شوند. نام هاست و برچسب های دامنه توسط دوره ها از هم جدا می شوند. طول کل نام هاست به عنوان FQDN نمی تواند بیش از ۲۵۵ کاراکتر باشد و هر برچسب نام دامنه دارای حداکثر طول ۶۳ کاراکتر است. به عنوان مثال ، اگر نام دامنه شرکتی “example.com” باشد. و یک کامپیوتر خاص در شرکت “plato” نامگذاری شده است ، نام میزبان آن رایانه “plato.example.com” خواهد بود. توجه داشته باشید، که از نظر فنی FQDN در یک دوره به پایان می رسد تا نام میزبان را بدون ابهام تعریف کند و مطمئن شود که بخشی از نام دامنه طولانی تر نیست (اگرچه در عرف معمول این دوره آخر اغلب حذف می شود). به طور خلاصه ، نام هات یک نام دامنه کاملاً واجد شرایط است که به طور منحصر به فرد و کاملاً رایانه ای را نام می برد. این از نام هاست و نام دامنه تشکیل شده است. نام دامنه به نوبه خود یک یا چند برچسب دامنه است که کامپیوتر را در سلسله مراتب نامگذاری DNS قرار می دهد. نام میزبان و برچسب های نام دامنه توسط دوره ها از هم جدا می شوند و طول کل نام میزبان نمی تواند بیش از ۲۵۵ کاراکتر باشد.
خرید vpn خرید کریو خرید وی پی ان خرید فیلترشکن
براي خريد پروکسي اختصاصي تلگرام بدون قطعي کليک کنيد